تبلیغات
پرسمان احکام - توضیح اصطلاح اباحه و جواز در رساله ها

اباحه در لغت یعنی: اظهار و اعلان و در اصطلاح به معنای اذن در انجام فعل به صورتی که فاعل می خواهد.

اباحه یکی از احکام تکلیفی پنجگانه می باشد و در مقایسه با جواز، اخص از آن است، زیرا جواز به معنی الاعم، یعنی اذن در فعل فقط، قدر مشترک بین وجوب وندب و اباحه و کراهت و جواز به معنی الاخص، یعنی اذن در فعل وترک، قدر مشترک بین ندب و اباحه و کراهت است. فی المثل جواز با کراهت جمع می شود چنانچه می گویند:« کل مکروه جائز» بخلاف اباحه.

در تعریف دیگر مباح به انچه گفته می شود که فعل یا ترک آن از نظر قانونگذاری اسلام یکسان است.

اباحه تصرف از الفاظی است که در رساله عملیه از آن سخن به میان آمده است که به معنای مباح گردانیدن تصرف شخص یا اشخاصی در عین مال از سوی مالک آن می باشد.[1]

اباحه تصرف موجب نمی شود که شخص مالک عین شود و از این رو فقهاء گفته اند: اباحه تصرف، تملیک نیست.بلکه هرکدام از بایع و مشتری حق پیدا می کنند که بر اساس معامله عرفی« معاطات»[2] در مال دیگری تصرف کنند.

پی نوشت:

1: برگرفته از کتاب اصطلاحات فقه و حقوق اسلامی

2: معاطات عبارت است از مبادله و داد و ستد بدون عقد مخصوص و به تعبیر دیگر «المعاطاة أن یعطی کل من اثنین عوضا عما یأخذه من الاخر». با استفاده از کتاب لمعه الدمشقیه





طبقه بندی: احکام تقلید، 
برچسب ها: نماز، قران، مباح، احکام،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 1392/07/7 توسط : راه حق