تبلیغات
پرسمان احکام - نگاهی به جایگاه امر به معروف و نهی از منکر

نقل از پایگاه اطلاع رسانی آیت الله جوادی آملی، ایشان در درس اخلاق هفتگی خود که با حضور جمع کثیری از برادران و خواهران حوزوی و دانشگاهی، برگزار شد فرمودند:
مستحضرید كه امر به معروف و نهی از منكر بر همه ما واجب است. اگر كسی معروفی را ترک كرد یا منكری را مبتلا شد گناه كرد و اگر كسی امر به معروف و نهی از منكر را هم ترک كرد او هم گناه كرد و اگر آن شخص مبتلا به معصیت گرفتار كیفر می شود.

جامعه‌ای كه امر به معروف و نهی از منكر را ترك كردند هم مبتلا به كیفرند. ساده‌ترین درجه امر به معروف و نهی از منكر بسیاری از مشكلات را حل می كند امر به معروف و نهی از منكر چهار بخش دارد دو بخش‌اش وظایف عمومی ماست دو بخش‌اش مربوط به حكومت و نظام اسلامی است. آن بخشی كه مربوط به همه ماست آن انزجار قلبی به طوری كه نشانِ آن انزجار و تنفّر در رفتار و چهره ما مشهود باشد بخش دوم هم دستور اطاعت از خداست.

ایشان در ادامه افزودند: امر به معروف غیر از مسئله تعلیم، ارشاد، تهذیب، موعظه و مانند آن است از همه اینها جداست اگر بخواهیم احكام را یاد بدهیم این جزء تعلیم واجبات است نه امر به معروف موعظه كنیم، ارشاد كنیم، نصیحت كنیم اینها بابش جداست امر به معروف امرریا، امر یعنی فرمان و آن كسی كه این فرمان را اطاعت نمی کند دو گناه كرده یكی اینكه عفافش را رعایت نكرده مثلاً یكی اینكه فرمان آمر به معروف را امتثال نكرده اگر پدری به پسری امر بكند كه حتماً نمازت را بخوان و این پسر نماز نخواند دو معصیت كرده یكی اینكه فرمان پدر را اطاعت نكرده چون امر كرد، یكی دستور خدا را. مسئله امر به معروف غیر از موعظه و نصیحت و ارشاد و تعلیم است آنها همه مبادی كار است.

اگر كسی مسئله‌ای را نمی داند تعلیم جاهل، امر به معروف نیست مسئله‌ای را می داند ولی یادش رفته تذكره و تنبیه ساهی و ناسی، امر به معروف نیست اضطراری در كار است از باب حلّ اضطرار كسی بخواهد با او مذاكره كند از راه امر به معروف نیست.

مفسر بزرگ قرآن کریم تصریح نمودند: امر به معروف این است كه شخصی عالماً عامداً بدون هیچ عذری دارد گناه می كند و شخص آمر هم او را فرمان می دهد كه باید این كار را بكنی جلوی گناه را بگیری و اگر نكرد دو معصیت كرد بنابراین اینكه می بینید در كتاب‌های فقهی امر به معروف را در پایان مسئله جهاد می نویسند و ادلّه او جداگانه است غیر از مسئله تعلیم جاهل است.

حضرت آیت الله جوادی آملی تبیین فرمودند: آن دو مرحله‌ای كه بر حكومت اسلامی است یكی مسئله جلوگیری ولو به ضرب و یكی هم مسئله جلوگیری ولو بالقتل آن دو مرحله به عهده حكومت است، اما این دو مرحله به عهده همه ماست.

اگر كسی گرفتار خلافی می شود در كوی و برزن همه با یك چهره نفرت‌آوری او را نگاه كنند همین! لازم نیست به او فرمان بدهند همین كه عبوسانه او را ببینند او كنار می كشد این حدّاقلّی است كه بر همه ما واجب است اگر ما هم سرمان را خم كردیم و رد شدیم خب ما هم معصیت كردیم او هم معصیت كرده است.

غرض آن است كه امر به معروف اگر وظیفه عمومی است و انسان عبوسانه و متنفّرانه كسی را نگاه بكند این زن یا این مردِ تبهكار از آغاز تا انجام خیابان كه میگذرد شرمنده می شود می بیند در این جامعه نمی تواند گناه كند بنابراین این حداقل است و اگر جامعه ما این حداقل را انجام بدهد مشكل حل است این اولین مرتبه امر به معروف است كه بر همه ما واجب است. انسان همان طوری كه به سطل زباله با یك نگاه متنفّرانه می نگرد با گناه هم همین طور باید نگاه كند این بر همه ما واجب است آن وقت چنین جامعه‌ای معطّر می شود.[1]

پی نوشت:

[1] پایگاه اطلاع رسانی آیت الله جوادی آملی
 





طبقه بندی: احکام امر به معروف و نهی از منکر، 
برچسب ها: جوادی آملی، علی خلیلی، شهید، امر به معروف، نهی از منکر،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1393/01/14 توسط : مرتضی باقری