تبلیغات
پرسمان احکام - حکم یک ویژگی از امامان معصوم
حکم یک ویژگی از امامان معصوم
تعداد بازدید : مرتبه

سوال شده روایاتی که می گوید مدفوع امامان بوی مشک می دهد به چه معناست؟

این روایت در کتاب بحار الانوار علامه مجلسی از امام رضا سلام الله علیه نقل شده است. حضرت فرمود:

امام داراى علامت‏ هایى است، اعلم مردم و واردترین آن ها به مسائل قضائى و پرهیزكارترین و حلیم‏ترین و شجاعترین و سخاوتمندترین و عابدترین مردم است ختنه شده به دنیا مى‏ آید و پاک است از پشت سر مى ‏بیند همان طور كه از پیش رو مشاهده می كند و داراى سایه نیست. وقتى از مادر متولد شود بزمین كه می رسد دو دست خود را بر زمین می گذارد و صداى خویش را به شهادتین (لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ) بلند می كند. محتلم نمی شود؛ چشم او به خواب می رود، ولى دلش بیدار است و با ملائكه صحبت می كند و زره پیامبر بر تن او راست مى‏ آید. ادرار و مدفوع او دیده نمی شود، زیرا زمین را خدا مأمور كرده كه آنچه از امام خارج مى‏ شود ببلعد، بوى او از بوى مشک‏ بهتر است.[1]

اگر به این روایت که در این زمینه نقل شده است (جدای از صحت مساند و مصادر آن) توجه کنیم، متوجه این جمله می شویم: ادرار و مدفوع او (امام) دیده نمی شود؛ زیرا زمین را خدا مأمور كرده كه آنچه از امام خارج مى‏ شود ببلعد، و سپس جمله دیگری اضافه شده است که: بوى او از بوى مشک‏ بهتر است. این که خدای متعال به زمین فرمان داده که مدفوع امام را ببلعد وجه تامل دارد و ممکن است این توجیه را داشته باشد که به هر حال دیدن مدفوع حتی در نظر خود شخص امری ناخوشایند است و باقی ماندن آن بر روی زمین، بر نا خوشایندی آن می افزاید و شاید این که زمین مامور به بلعیدن مدفوع ایشان بوده به همین خاطر بوده. البته اگر در واقع این مسئله (مدفوع امام بوی مشک بدهد) صحت داشته باشد، نسبت به اولیاء خدا چیز عجیب و غریبی نیست و ممکن است ملکوت و باطن معصومین سلام الله علیهم اجمعین بر ملک و ظاهر (جسم) ایشان اثر گزارده باشد و این تغییرات را ایجاد کرده باشد.

با این حال، در احادیث دیگری مطابق با فرمایش ایشان آمده است، اولیاء خدا نیز چون دیگر مردم زندگی طبیعی داشتند و از نظر عوارض یک زندگی طبیعی مثل دیگران بودند و آن چه که ایشان را در مقابل دیگران متمایز و الگو می کرد، طهارت روح و علوّ درجه و مقام آنان بود. فرمودند: امام فرزند خواهد داشت و زاییده مى‏ شود؛ تندرست و بیمار مى‏ شود، می خورد و مى‏ آشامد و داراى ادرار و مدفوع است ازدواج می كند و می خوابد. [2] در این روایت بر وجود اصل ادرار و مدفوع تاکید شده است، علاوه بر آن، از تاکید بر وجود موضوعاتی دیگر در این حدیث، مطلبی کلی به دست می آید که امام هم چون سایر مردم در زندگی عادی می باشد و هر حکمی که دیگران در زندگی شخصی خود دارند، امام نیز دارای آن خواهد بود.

در یکی دیگر از روایات آمده است: امام صادق علیه السّلام فرمود: روزى امیر مؤمنان علیه السّلام با (فرزندش) محمّد بن حنفیّه نشسته بودند كه امام على علیه السّلام فرمود:
«یَا مُحَمَّدُ ائْتِنِی بِإِنَاءٍ فِیهِ مَاءٌ أَتَوَضَّأْ لِلصَّلَاةِ فَأَتَاهُ مُحَمَّدٌ بِالْمَاءِ فَأَكْفَأَ بِیَدِهِ الْیُمْنَى عَلَى یَدِهِ الْیُسْرَى ثُمَّ قَالَ بِسْمِ اللَّهِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَ الْمَاءَ طَهُوراً وَ لَمْ یَجْعَلْهُ نَجِساً قَالَ ثُمَّ اسْتَنْجَى فَقَالَ اللَّهُمَّ حَصِّنْ فَرْجِی وَ أَعِفَّهُ وَ اسْتُرْ عَوْرَتِی وَ حَرِّمْنِی عَلَى النَّارِ ثُمَّ تَمَضْمَضَ فَقَالَ اللَّهُمَّ لَقِّنِّی حُجَّتِی....؛[3] اى محمّد! ظرف آبى براى من بیاور تا براى نماز وضو گیرم. محمّد، ظرف آبى آورد و امام علیه السّلام با دست راست آب را بر كف دست چپ ریخت و آنگاه فرمود: "بسم اللَّه و الحمد للَّه الّذى جعل الماء طهورا و لم یجعله نجسا"، پس آنگاه جاى ادرار و مدفوع را شست و فرمود: "اللّهمّ حصّن فرجی و اعفّه و استر عورتى و حرّمنی على النّار.............».

از این نکته "ثُمَّ اسْتَنْجَى" فهمیده می شود که حضرت نیز موظف به شستن محل ادرار و مدفوع خودشان بودند و نشان می دهد که اولا آن محل نیاز به پاک شدن از پلیدی مدفوع داشته است و پلید بودن محل می تواند دلیل بر این باشد که جسم حضرت فرقی در این باره با دیگران ندارد و مدفوع ایشان چون مدفوع دیگر مردم فرقی با هم ندارد و ثانیا مشک بودن با پلیدی نمی سازد.

علاوه بر این، پیامبر اكرم صلوات الله علیه فرمود: "لا ترفعونى فوق حقى فان اللَّه تبارك و تعالى اتخذنى عبدا قبل ان یتخذنى نبیا"مرا بیش از اندازه‏اى كه هست بلند نكنید!! خداوند تبارک و تعالى قبل از آن كه مرا به مقام پیامبرى مفتخر نماید، مقام بندگى خود را به من عنایت كرده ......... دو دسته در مورد من به هلاكت می رسند: ......... دسته اول دوستى كه افراط و زیاده‏ روى می كند و دسته دوم كسى كه دشمن تند رو من است. ما بیزاریم از كسانى كه در باره ما غلو دارند و ما را بیش از حد بلند می كنند!! همان طورى كه عیسى بن مریم از نصارى بیزارى جست ....... عیسى بن مریم جز پیامبرى نیست كه قبل از او پیامبرانى بوده‏ اند. مادرش زنى پاک نهاد است و هر دو غذا می خوردند... منظور از غذا خوردن این است كه آن ها تغوط می كنند و مدفوع دارند. هر كس مدعى ربوبیت براى انبیاء و یا ائمه گردد و یا مقام نبوت را براى ائمه ادعا كند و یا مدعى امامت براى كسى كه امام نیست باشد، ما از او بیزاریم در دنیا و آخرت.[4]

نتیجه:

به غیر از توجیهی که در ابتدا با ذکر روایت نقل شد، به دست می آید که اولیاء خدا در زندگی شخصی خود چون سایرین بندگان خدا بودند و اصرار ایشان بر این نکات، به ما می فهماند که در مورد ایشان در مسایل غیر از هدایت و تعلیم احکام الهی و تربیت اخلاقی دچار غلوّ نشویم. و الله العالم

----------------------------------------------

پی نوشت ها:
1. مجلسی محمد باقر، بحار الانوار، ترجمه موسی خسروی، تهران، انتشارات اسلامیه، چاپ دوم، سال 1363 هجری شمسی، ترجمه جلد هفتم بحار الانوار،(بخش امامت) ج‏3، ص 83.
2. همان، ص 84.
3. شیخ صدوق، ثواب الاعمال و عقاب الاعمال،قم، انتشارات دار الرضیّ،چاپ اول،سال 1382 هجری شمسی، ص 16.
4. بحار الانوار، پیشین، ج‏3، ص 94.





طبقه بندی: احکام طهارت،  پاسخ سوالات شما، 
برچسب ها: طهارت، ادرار و مدفوع، امام معصوم، پرسمان، احکام،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 1393/04/2 توسط : مرتضی باقری